Door één van onze verslaggevers (Hend)

Aldus gaat om 7:30 mijn wekker. Vervolgens om 7:45 en een laatste maal om 8:00. Wat een belachelijk vroege tijden na zo'n avond. Om 8:30 kom ik bij de legbatterij van Vos aan, alwaar onze wagen de nacht goed doorstaan heeft. Door weer en wind zijn de koppen een klein beetje beschadigd maar het valt mee. Alles staat nog en de muziekapparatuur is vannacht niet uit de wagen gejat. Meevallertje. Ik heb er zin in!

Het is vrij bewolkt, maar het ziet er niet naar uit dat regen en wind vandaag roet in het eten zullen gooien. Behalve onze wagen en mijn nog immer vibrerende herseninhoud wijst op dit vroege ochtenduur nog niks erop dat het carnaval is. Al gauw komen er wat handlangers poolshoogte nemen. De wagen moet nog naar de andere kant van de Dorpenweg gebracht worden om opgebouwd te worden en om op te stellen voor de optocht. Nadat we de wagen met de 2 grote koppen met de hand naar de bewuste plek hebben gebracht, krijgen we gelukkig wat hulp van een andere groep die een tractor bij zich heeft.

Langzaam beginnen er aan de horizon uit alle richtingen grote, gekleurde gevaartes op te doemen en komt er meer volk op de been. Op het stuk waar de wagens worden opgesteld is het al snel vrij druk en beginnen tractoren, heftrucks en hoogwerkers met het opbouwen van de wagens. Heinz heeft met de kraan al snel de koppen op onze wagen staan en als na een kleine complicatie ook het aggregaat het doet, wordt de muziek aangezet. Steeds meer slaperig ogende groepsgenoten arriveren bij de wagen. De muziek die vanaf alle wagens begint te klinken en het aanwezige bier brengen iedereen, koppijn of niet, al snel weer in de stemming. Vooral het feit dat alles goed gaat, maakt dat de altijd aanwezige spanning en stress snel verdwijnen. Onder het genot van een welverdiende bavaria worden vervolgens de verschillende opgestelde wagens bewonderd en de kansen ingeschat. Vooral uit Herpen is weer een aantal indrukwekkende wagens op komen dagen wat de optocht weer ten goede komt.

Om half elf komt de stoet in beweging. Als we eenmaal lopen en alles weer naar behoren draait en schommelt, zijn de laatste twijfels weggenomen en kunnen we er weer vol tegenaan. In twee uur tijd leggen we de hindernisbaan van bomen en drempels in Overlangel af. Gelukkig hebben we een relatief smalle wagen en kunnen de poppen voldoende bewegen om de obstakels te ontwijken. Alles beweegt perfect, het stuursysteem blijft intact, de muziek doet het goed, de sfeer is prima, de alcohol vermenigvuldigt het feestgevoel en we zijn tevreden over het resultaat dat maandenlange voorbereiding na gisteren, ook vandaag weer oplevert.

Na de optocht planten we de wagen samen met die van onze schuurgenoten CV Nog Efkes, bij Strik in het bos, alwaar hij menig toevallige passant nog een paar dagen op z'n oogstrelende verschijning kan trakteren. Een aantal nog volle kratjes bier wordt van de wagen gehaald en er wordt gezocht naar transport richting Schayk waar we, net als elk jaar, ook nu weer de Schaykse optocht willen bekijken die dadelijk begint. Gelukkig is er aantal mensen bereid een paar keer op en neer te rijden.

In Schayk verzamelen we ons samen met collega's Gauw Blauw en Nog Efkes in een tuin langs de route. Tussen het onderlinge geouwehoer door, bewonderen we het grote aantal wagens dat langzaam voorbij trekt. Een optocht van een compleet ander kaliber, maar daarom niet minder indrukwekkend. Rijen dik staat het publiek te kijken naar de creaties die het hier niet zozeer van detail en realisme moeten hebben, maar eerder van opbouw en beweging. Op dat gebied proberen we hier dan ook elk jaar ideeën op te doen.

Als de optocht er na een paar uur op zit, keren we weer richting Overlangel voor de prijsuitreiking. In de zaal van de Petjesbar is het erg druk. Terwijl De Nachtgravers de verschillende carnavalsgroepen voor elke jureringscategorie het behaalde aantal punten toekennen, neemt de spanning in de zaal toe en wordt er druk gehoofdrekend. Voor onze wagen reken ik maximaal op een vijfde plaats. Voor onze schuurgenoten van Gauw Blauw is het extra spannend. Zij hebben het gister namelijk voor elkaar gekregen om de eerste plaats te bemachtigen in Herpen! Het zal er dus om spannen of zij vandaag eeuwige roem kunnen verwerven door hun prestatie te bekronen met opnieuw een eerste prijs.

De scores worden opgeteld. Het resultaat is voor ons boven verwachting! De DERDE plaats! Een podiumplek in Overlangel! Zingend en springend komen we met z'n allen de prijs ophalen. Chris begint in dolle euforie door de microfoon mensen naar voren te roepen om ze te bedanken voor hun steun. Natuurlijk was het al een groot feest, maar deze waardering voor ons werk maakt het helemaal compleet.

Dat Gauw Blauw het voor mekaar krijgt om wederom de eerste plaats te halen, geeft velen van ons ook een goed gevoel. Het zijn tenslotte onze buren die ons met raad en daad hebben bijgestaan en we zijn ook vol bewondering voor het kunststuk dat zij dit jaar hebben geleverd. Onze andere schuurgenoten van Nog Efkes moeten het met een 7e plaats stellen.

Nu de prijzen in ontvangst zijn genomen, is er voor iedereen eindelijk de gelegenheid zich te ontdoen van de optochtkledij en thuis wat te eten, hoewel velen er voor kiezen om voor in het café een frietje te pakken en alvast een alcoholische voorsprong op te bouwen voor vanavond.

Maandagavond in de Petjesbar is voor ons toch altijd een van de hoogtepunten. Van de buitendorpse groepen die 's middags in Overlangel meegelopen hebben, komen er 's avonds vele terug om met live muziek, bier en de broodnodige polonaises het carnavalsfeest voort te zetten. En dat gebeurt dan ook goed! Carnaval zoals het bedoeld is. Tussen het dansen en drinken door wordt er overal nagepraat over het verloop van de afgelopen bouwmaanden, de optochten, de gezonde meningsverschillen over de uitslagen en zelfs al over ideeën voor het komende jaar. De hechte band die er tussen ons en onze schuurgenoten heerst komt ook dit jaar weer tot uitdrukking in de onderlinge shirts-, hesjes-, broeken- en pettenruil. Uit solidariteit met de Gauw Blauwers, die dit jaar een wagen over indianen hadden en zich voor de optochten een hanenkam hadden laten aanmeten, gaan ook de meest bedwelmden van onze groep onder de tondeuse. Tot in de god-weet-hoe-kleine uurtjes gaat het feest door. Als de muziek in de zaal stopt en het leeuwendeel van de bezoekers afdruipt, gaan de harde kernen van de lokale bouwersgroepen, de raad van 11 en andere die-hards voor in het café vrolijk verder, alwaar de zetelende familie Janssen niet kijkt op een paar uurtjes en muziek en bier nog in volop voorhanden zijn. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat mijn herinneringen vanaf dit tijdstip beginnen te vertroebelen. De laatste beelden die mij voor ogen staan zijn dansende mensen op tafels, en nog later, nadat zelfs de muziek in het café gestopt is, de luimige performances en imitaties van een grote Niftrikse Indiaan die ging bij de naam van "Zwijn Dat Vis Eet In De Nacht". Terwijl hij als een ware troubadour zijn ode aan "de hond" brengt, worden de laatste klanten het café uitgeveegd. Zoals uit postuum onderzoek gebleken is heb ik die nacht met enkele lotgenoten ergens nog een gebakken ei genuttigd om uiteindelijk om een antichristelijke tijd mijn bedstee op te zoeken. Maar wat zou het ook. Het is inmiddels dinsdag. Geen optocht vandaag, gewoon uitslapen. Alaaaaaaaf!!